و اين امر كه ضمير از مرجع خود أخصّ باشد ، هيچ مانعى ندارد ، همچنان كه اگر مرجع تكرار شود و اسم دوّم أخصّ از اسم اوّل باشد ، مانعى نيست . امّا در اينكه « عامّ » نيز با آن تخصيص مىخورد يا نه ، اختلاف شده است كه تحقيق آن در اصول آمده است . « إِنْ أَرادُوا إِصْلاحاً » : ارادهء اصلاح ، شرط صحّت رجوع نيست ، بلكه براى تشويق زوج است ، تا ارادهء اصلاح داشته باشد و بر آنان ضرر وارد نكند . 4 - هر كدام از زوجين ، حقّى بر گردن ديگرى دارند . دليل آن . « وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ » مىباشد و اين مماثله در « اصل وجوب » است ، نه در جنس حقوق . حقوق زن بر مرد : حقّ زن ، مهريّه و نفقه و اسكان و لباس و ضرر نزدن به اوست . و حقّ مرد بر زن . إطاعت زن از او و خسته نشدن از خواسته‌هاى مرد است و نيز از حقوق مرد اين است كه زن شخص ديگرى را بر فراش مرد داخل نكند و آب مرد را حفظ كند و در مقام چاره‌جوئى در تضييع حقّ او نباشد . حقوق مرد بر زن : روايت شده است : « كه زن معاذ از پيامبر خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) پرسيد : اى رسول خدا ! حقّ زن بر شوهرش چيست ؟ فرمود : بر صورت او سيلى نزند و او را براى كار زشتى كه انجام داده ، سرزنش نكند و از آنچه كه مىخورد ، طعامش دهد و از آنچه مىپوشد ، او را بپوشاند و از او دورى نگزيند » . « 1 » از امام باقر ( عليه السّلام ) روايت شده است كه : « زنى آمد و عرض كرد : يا رسول اللّه ! حقّ مرد بر زن چيست ؟ فرمود : از او اطاعت كند و نافرمانى ننمايد و چيزى از خانهء او بدون اجازهء شوهر صدقه ندهد . بدون اذن شوهر روزهء استحبابى نگيرد و او را از خودش منع نكند ، حتّى اگر بر پشت كجاوه بوده باشد و از خانه‌اش خارج نشود ، مگر به إذن او ، زيرا وقتى بدون اجازهء شوهر ، خارج شود ، فرشتگان آسمان و زمين و فرشتگان غضب و رحمت ، تا زمانى كه به خانه بازگردد ، بر او لعن مىكنند .

--> ( 1 ) . غوالى اللئالى ، ج 2 ، ص 141 ، حديث 396